چه انتظار عجيبي..!

 عجيب تر

که چه آسان نبودنت شده عادت!

چه کودکانه سپرديم دل به بازي قسمت!

 چه بي خيال نشستيم ! چه کوششي ! چه وفايي!

 فقط نشستم و گفتم: خدا کند که بيايي...!

أينَ السّببُ المُتّصِلُ بَينَ الأرضِ وَ السّماء"

مردی می آيد که دستانش بوی کرامت،

 پيشانی اش بوی بندگی و گام هايش،

 ندای ايستادگی سر می دهد.

بهار به حيرت می ايستد، باد سجده می کند و خورشيد،

 شکرانه می دهد

هر جمعه به جاده آبي نگاه مي كنم و در انتظار قاصدكي مي نشينم .

كه قرار است خبر گامهاي تو را براي من بياورد، گامهاي استوار و دستهاي سبزت را.

اگر بيايي، چشمهايم را سنگفرش راهت خواهم كرد.

 تو مي آيي و در هر قدم شاخه اي از عاطفه خواهي كاشت .

 تو مي آيي و روي هر درخت  لانه اي از اميد براي كبوتران غريب خواهي ساخت. 

 صداي تو، بغض فضا را مي شكافد.

 فضاي مه آلودي كه قلب چكاوكها را از هر شاخه درختش آويزان كرده اند.

با رنگ پر معناي دريا خواهي نوشت:" به نام خداي اميدها"!

خدایا!

 یاری ام ده تا بدانم عقل، راه نیست، که چراغ راه است

 و هر چند چراغی به دست داشته باشم،

 تا نروم، به مقصد نمی رسم.

 دستگیرم باش تا در گرداب علم بی هدف از دیدار گل نرگست باز نمانم.

 پس مرا لذت و سرمستی وعاشقی عطا کن تا پیوسته رهرو راه تو باشم که آن را نهایتی نیست.

كسي به ما نگفت كه وقتي تو بيايي:

 « دل هاي بندگان را آكنده از عبادت و اطاعت مي كني و عدالت بر همه جا دامن مي گسترد و خدا به واسطه ي تو دروغ را ريشه كن مي كند و خوي ستمگري و درندگي را محو مي سازد و طوق ذلّت و بردگي را از گردن خلايق بر مي دارد.

 (بحار الانوار،ج 51،ص 75)

به مانگفتند كه وقتي تو بيايي:

« ساكنان زمين و آسمان به تو عشق مي ورزند ،آسمان بارانش را فرو مي فرستد ،زمين ،گياهان خود را مي روياند……

و زندگان آرزو مي كنند كه كاش مردگانشان زنده بودند و مي ديدند كه خداوند چگونه بركاتش را بر اهل زمين فرو مي فرستد.

( بحار الانوار،جلد51،ص 104)

به ما نگفتند كه وقتي تو بيايي :

« همة امت به آغوش تو پناه مي آورند ،همانند زنبوران عسل به ملكه ي خويش و تو عدالت را آنچنان كه بايد و شايد در پهنه ي جهان مي گستري و خفته اي را بيدار نمي كني و خوني را نمي ريزي.

( منتخب الاثر ،ص 478)

به ما نگفتند كه وقتي تو بيايي: اموال را چون سيل جاري مي كني و بخشش هاي كلان خويش را هرگز شماره نمي كني.

( صحيح مسلم، جلد 8، ص 185) 

به ما نگفتند كه وقتي تو بيايي:

رفاه و آسايشي مي آيد كه نظير آن پيش از اين نيا مده است .

 مال و ثروت آنچنان وفور مي يابد كه هر كه نزد تو بيايد ، فوق تصورش دريافت مي كند.

(البيان ض 17) 

.به ما نگفتند كه وقتي تو بيايي:

 هيچ كس فقير نمي ماند و مردم براي صدقه دادن به دنبال نيازمند مي گردند و پيدا نمي كنند.

 مال را به هركه عرضه مي كنند ، مي گويد: بي نيازم .

(مسند احمد،ج 2،ص 530)

جمعه که از راه می رسد،

 صاحبدلان «دل» از دست می دهند و قرار از کف می نهند و قافله دل های بیقرار روی به قبله می کنند و آمدنت را به انتظار می نشینند....

و اینک ای قبله هر قافله و ای «شبروان را مشعله» در آستانه آدینه هاي پي در پي با دلدادگان دیگری از خیل منتظرانت سرود انتظارت را دراین روزهای مناجات عاشقانه وبااشک شوق ازصمیم قلب زمزمه می کنیم.